دادابیس

دوست عزیز غدیر نبی زاده خواسته بودند که نظر خود را درباره سهمیه بندی بنزین بنویسیم. سهم من کوچک است ولی امیدوارم کمک به فهم مسئله کند. بنزین رایانه دار میراثی از دوران پهلوی بود که سوای هدر دادن منابع ارزی، ماشین سوارهای ما را در یک فرآیند تاریخی تنبل و معتاد کرده بود. جناح رفستجانی دوست داشت این مسئله را با بالا بردن تدریجی قیمت بنزین درمان کند که با روح عدالت اجتماعی در مبنای انقلاب جور در نمیآمد. ادامه پرداخت یارانه به منزله مرگ تدریجی تدریجی اقتصاد مملکت بود. به نظر من دولت احمدی نژاد با بهترین چاره اندیشی مسئله بنزین را خاتمه داده و سیاست های حکومت را جوری تنظیم کرد که نه سیخ بسوزد نه کباب. صرفه جویی در ارز خارجی هم برای اقشار کم درآمد بهتر است و هم برای همه مردم. در ضمن مقدار سهمیه بندی به تمام اتوموبیل سواران این امکان را میدهد که از حداقل سوخت ارزان و یارانه ای استفاده کنند. اقشار بالای جامعه نیز به زودی قادر خواهند بود که سوخت اضافه خود را به قیمت بازار آزاد تهیه کرده و بیت المال را از پرداخت سوبسید ناحق معاف کنند. این کار قاچاق بی رویه بنزین را هم بسیار کاهش داده و مانع خروج بیشتر منابع مالی و اعمال خلاف قانون قاچاقیان بنزین خواهد شد.
مطبوعات اصلاح طلب داخل و خارج متاسفانه یا کاملا از مرحله پرتند و یا به عمد سعی در گرفتن ماهی از آب گل آلود دارند. غلو کردن درباره اغتشاشات و دیدن علائم انفجار اجتماعی چیزی است که گروهها و مطبوعات خارج از کشور سر مسئله کوچک عنوان میکنند و هر بار بعد از گذشت ۲۴ ساعت و برقراری نظم و آرامش مجبور به تئوری بافی های مسخره یا فراموش کردن کل قضیه میشوند. جمهوری اسلامی حکومتی است که بحران های سال ۱۳۶۰ و پایان جنگ و حمله احمقانه مجاهدین را پشت سر گذاشته و بیدی نیست که از این بادها بلرزد.