۱حسین آدمیه تک رو و دوست داره خودشو رهبر بدونه، با اینکه در مدیریت و رهبری خیلی کم داره. حسین اهل گوش دادن نیست، دوست داره صدای خودشو بشنوه، امکان داره ساکت بمونه، اما معنی این سکوت این نیست که داره گوش میده. 

۲-حسین فاقد ایده های جدید و متعلق به خودشه. حسین بیشتر یه تبلیغات چیه تا متفکر اوریجینال. حسین معمولا در ارائه ایده های تازه یکی دو سال عقبه. افتخارش هم اینه که از بقیه ایرانی های غرب زده جلوتره. من چند بار سعی کردم بهش بگم که جلو بودن از کودنهای غرب زده در ایران یا خارج زیاد هنر نیست، اما کو گوش شنوا؟ وقتی من با حسین آشنا شدم خودم چندین سال بود که عوض شده بودم و اهمیت دفاع از جمهوری اسلامی رو درک کرده بودم، اما حسین امکان نداشت که به من اجازه دفاع از ایران رو بده. هربار هم که مسئله اسراییل رو مطرح میکردم میگفت که اصلا نمیتونه درباره اسراییل با من صحبت کنه. بعد که حسین از تمام افکار و نتیجه گیریهای چند سال قبل من کپی برداری کرد، حتی معرفت این رو نداشت که یک بار بگه بابا دمت گرم تو در بهتر شدن عقاید من کمک کردی. حتی یکبار بطور خصوصی این مطلب رو به من نگفته، چه برسه به اینکه بیاد به من اعتبار بده. من از این دلال بازی های حسین خیلی خیلی بدم میاد.